🔸به هم نریزید!
در شرایط جنگ، خدای متعال دستور می دهد که «وَلا تَهِنوا وَلا تَحزَنوا»؛
این یک دستور عمومی است، یعنی وقتی شما راهی را شروع کردید، می جنگید و مقاومت می کنید و اتفاق تلخی میافتد، مواظب باشید که هیچ تردید به خود راه ندهید، هیچ چیزی شما را سست نکند.
محزون هم نباشید«وَلا تَحزَنوا»، اگر اتفاقی می افتد، نباید محزون شوید بلکه محکم ادامه دهید؛ این اتفاقات جزء کار و برنامه هست؛ حتما یک وقت شما پیروز می شوید و حتما یک وقت شکست می خورید؛ هیچ گاه بنا نیست که همیشه پیروز شوید؛ هم شکست سراغتان میآید و هم پیروزی؛ هم مصیبت می بینید و هم مسائل خوشایند. فقط باید مسیرتان را محکم ادامه دهید.
🔹کوتاه آمدن ممنوع!
مسیر همان است که قرآن کریم مشخص کرده؛ یعنی در مقابل دشمن باید محکم ایستاد و ادامه داد؛ کُرنش، تواضع و کوتاه آمدن در مقابل دشمن، مسیری نیست که خدای متعال در قرآن کریم فرموده!
🔸مهم، محتوای مذاکره است!
البته یک وقت ممکن است در همین مسیر استقامت هم بخواهند مذاکراتی داشته باشند، منافاتی با استقامت ندارد اما آن چیزی که در مذاکره مهم است، محتوای آن است. مذاکره همیشه بوده و در طول سال های انقلاب گاهی موارد خاص و محدودی پیش آمده؛ اما مذاکره ای که بعضی افراد در طی این ده سال اخیر دنبالش بوده اند که در مورد ابزارهای قدرت و نقاط قوتمان مذاکره کنیم، خدای متعال اجازه نداده. بلکه قرآن کریم می فرماید: « وَ اَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّةٍ»، شما هر مقدار توان در هر زمینه هست باید فراهم کنید و هیچ کدام را هم نباید از دست دهید.
🔺چنین مذاکره ای اصلا جایز نیست!
در مسائلی که مربوط به ابزار قدرت یا ماهیت دینی و شیعی ما است، مذاکره جایز نیست. مثلا مذاکره کنیم که از مظلومین عالم دفاع نکنیم! این اصلا ماهیت ما را زیر سوال میبرد، پس ما برای چی اینجا هستیم؟! و گاهی مذاکره به هیچ شکلی معنا ندارد، چون نشان می دهد که دشمن کلا از مذاکره دنبال هدف دیگری است.
🗓۱۶ اسفند ۱۴۰۴