حسرتِ دنیا و مدیریت نگاه
وقتی به زندگی، خانه، ماشین و امکاناتِ مرفه دیگران نگاه میکنم، اذیت میشوم و احساس حسرت میکنم. راه درمان این حالت چیست؟
پاسخ یک کلمه است: نگاه نکن. خداوند متعال صریحاً فرموده است:
(و هرگز چشمان خود را به نعمتهای مادّی، که به گروههایی از آنان دادهایم، میفکن! اینها شکوفههای زندگی دنیاست...)
۱. رابطه مستقیم چشم و دل
شما نگاه نکن. وقتی نگاه میکنی، چشم که میرود دنبالش، دل هم میرود. آن چیزی که آدم ندارد را خب میخواهد دیگر. نگاه میکند به تجملات، ماشین آنچنانی، خانه آنچنانی؛ نگاه میکند و حسرت میخورد. شاعر چه گفته بود؟ «ز دست دیده و دل هر دو فریاد / که هرچه دیده بیند دل کند یاد» قرآن میگوید: «لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ»؛ یعنی چشم ندوز به این چیزها. نگاهت را بینداز پایین، رد شو و برو.
۲. گرفتاری در دامِ طمع
وقتی آدم نگاه میکند، دنبالش میرود. شروع میکند نقشه کشیدن که راه و چاهش را جور بکند، وسیلهاش را جور بکند تا برسد به این نقطه. عجله هم دارد، زود هم میخواهد برسد. آنوقت است که خودش را گرفتار میکند.
۳. کنترل، نه کور کردن!
پس راهش این است که نگاه نکنی. دیگر لازم نیست که بگوییم: «بسازم خنجری نیشش ز پولاد...» و این حرفها! نه، خنجر نمیخواهد؛ همانکه خدا فرموده «نگاه نکن» کافی است. حالا شاعر گفته بزنم چشمم را کور کنم؛ اما واقعیت این است که چشم را هم که کور کنی، تا وقتی «دل» دنبال این چیزهاست، کار درست نمیشود که. باید ورودی را بست تا دل آرام بگیرد.