پرسش:

توجه داشته باشید که حضرت آقا، رهبر حدود ۹۰ میلیون انسان هستند؛ انسان‌هایی با سلایق مختلف: بی‌دین، با دین، با خدا، ضد دین، ضد انقلاب، با انقلاب، حزب‌اللهی، سوپر حزب‌اللهی و انواع دیگر. ایشان رهبر یک گروه خاص نیستند، بلکه رهبرِ کل مملکت‌اند و آنچه را که صلاح بدانند، متناسب با همین گستره وسیع جامعه دنبال می‌کنند.

واقعیت این است که خیلی‌ها تعلق دینی قوی ندارند. وقتی همه‌چیز صرفاً بر اساس دین تعریف شود، کسی که دین ندارد می‌گوید: «من چرا باید بمانم؟ من که با دین کاری ندارم.» حتی ممکن است دشمن با ابزار دین، او را فریب دهد و به آن‌سوی مرزها بکشاند.

برای چنین افرادی، یک نقطه اتصال باقی می‌ماند و آن هم تعلق به خاک، وطن و میهن است. باید از این مسیر، رگ غیرتشان را به جوش آورد تا به خاطر این سرزمین بمانند. جوانی که در این کشور رشد کرده، تحصیل کرده و برایش هزینه شده، نباید درست زمانی که می‌خواهد ثمر بدهد، از کشور جدا شود. همیشه هم نمی‌شود با زبان «دین» با او حرف زد؛ چون برخی اساساً دیندار نیستند. در این‌جا، ملیت می‌تواند عامل نگه‌دارنده باشد.

اما آن کسی که دین دارد، با همان دین همه‌چیزش حفظ می‌شود. حقیقت این است که این مملکت را دین حفظ کرد. اگر به وصیت‌نامه‌ها و سخنان شهدای دفاع مقدس نگاه کنید، کمتر می‌بینید که از «خاک» و «ملیت» به‌تنهایی حرف زده باشند؛ عمده سخنشان «اسلام» بود و «حفظ راه امام».

همین «اسلام» و «امام» بود که ایمان انسان را به جوش می‌آورد؛ ایمانی که یک جوان را قادر می‌کرد یک‌تنه مقابل تانک بایستد. این روحیه، کشور را حفظ کرد. در واقع، دین بود که مملکت را حفظ کرد، دین بود که ملیت را حفظ کرد و دین است که آب و خاک را نگه می‌دارد؛ چون بر پایه ایمان به خدا بنا شده است.

ایمان به خدا انسان را بزرگ، مقاوم و ریشه‌دار می‌کند. ظرفیت روحی او بالا می‌رود و نگاهش عمیق و وسیع می‌شود. این‌ها آثار ایمان است. به همین دلیل، وصیت‌نامه‌های شهدا پر از نام «اسلام» و «امام» است.

مرحوم امام خمینی (ره) وقتی یک جمله می‌گفت، چون از عمق ایمان عظیمش برمی‌آمد، هزاران جوان را به حرکت درمی‌آورد. ایمان بود که این نسل را نگه داشت و ولایت فقیه بود که مملکت را حفظ کرد. اگر امام نبود، این جوان‌ها به حرف چه کسی گوش می‌دادند؟ اگر تعلق قلبی مردم به ولی‌فقیه نباشد، چه عاملی می‌تواند آن‌ها را به میدان بیاورد؟

متأسفانه در طول زمان، عده‌ای آمدند و این پیوندهای عمیق را تضعیف کردند؛ شبهه ایجاد کردند، تخریب کردند و آسیب زدند تا جامعه به وضعیت فعلی برسد.

در چنین شرایطی، یکی از تکیه‌گاه‌هایی که می‌تواند بخشی از جامعه را نگه دارد، همین مسئله «ملیت» است. البته روشن است که ملیت به‌تنهایی هم کفایت نمی‌کند؛ در نهایت، این دینداران ریشه‌دار و باایمان هستند که آب و خاک را حفظ می‌کنند، اما ملیت می‌تواند در این مقطع، نقش مکمل و نگه‌دارنده داشته باشد.