پرسش:

خدای متعال اختیارات ویژه‌ای به امام معصوم داده است؛ این اختیارات شامل شفا دادن مریض، واسطه روزی شدن، و امضا و تأیید مقدرات و مسائل می‌شود. این‌ها همه جزو شئونِ خودِ امام و همان ولایت تکوینی است.

ولایت تشریعی در حوزه جعل احکام و شرعیات است؛ اما دایره نفوذ ائمه (علیهم‌السلام) بیش از احکام و شرعیات است. در حوزه وسیعی از مسائلِ عالم — که خودشان بر حقایق آن واقف‌اند — خدای متعال به ایشان «نفوذ کلمه» داده است؛ و این همان ولایت تکوینی است.

آیا این ولایت در زمان غیبت و حضور فرقی می‌کند؟ خیر، هیچ تفاوتی در این مسئله نیست. هنگامی که امام به مقام امامت می‌رسد، تمام شئون ولایت تکوینی در اختیار او قرار می‌گیرد؛ چه در میان مردم حاضر باشد و چه در پس پرده غیبت قرار داشته باشد.

این مقام از امام پیشین به امام بعدی منتقل می‌شود. هنگامی که امام قبلی به پایان عمر دنیوی خود می‌رسد، همه قفل‌ها و کلیدهای شئون ولایت تکوینی را به امام پس از خود می‌سپارد و این اسرار الهی به صورت کامل منتقل می‌گردد.