مرز میان آرامش و افسردگی در یاد مرگ
بسیاری از ما در مواجهه با چالشهای زندگی، مانند تربیت فرزند یا کمبود امکانات، دچار حرص و نگرانی میشویم. وقتی برای آرام شدن به یاد مرگ و فانی بودن دنیا میافتیم، اگرچه آرام میگیریم، اما دچار نوعی افسردگی میشویم. تفاوت این دو حالت چیست و نگاه صحیح کدام است؟
همانطور که عرض شد، یاد مرگ دو نوع نگاه و اثر متفاوت دارد:
یک وقت نگاه ما به مرگ این است که: «اِ... تمام شد! تهِ خط است، میمیریم و میرویم.» بله، این نوع نگاه طبیعتاً آدم را افسرده میکند.
موتور محرک برای جبران
اما آن چیزی که اسلام از ما میخواهد، این است که یاد مرگ به عنوان یک نیروی محرک عمل کند تا آدم زود دستبهکار شود و ایرادها و اشکالهایی را که در زندگیاش تولید شده، جبران کند.
مثلاً اگر از نمازهایش غافل شده و نماز قضا دارد، بلند شود و درستش کند؛ اگر حقی از کسی ضایع کرده، زود برود و آن حق را بپردازد؛ اگر مشکلی یا گرفتاری ایجاد کرده، برود و جبران نماید.
یاد مرگ باید به این نقطه برسد؛ آنوقت دیگر افسردگی ندارد، بلکه آدم را تکان میدهد و به حرکت وامیدارد.