❓ شرح عبارت «وَ زِدْنی مِنْ فَضْلِکَ یا کَریمُ»

❓ شرح عبارت «وَ زِدْنی مِنْ فَضْلِکَ یا کَریمُ»
❓علت گرفتن محاسن در دعای «یا مَنْ اَرْجُوهُ»

🎙 در این فایل صوتی می‌شنویم:

🔸 به کم قانع نباشیم:
در فراز پایانی دعا (وَ زِدْنی مِنْ فَضْلِکَ یا کَریمُ) به ما می‌آموزند که حتی اگر تمام خیر دنیا و آخرت را طلب کردیم، باز هم بیشتر بخواهیم. خزانه الهی با بخشش تمام نمی‌شود.

🔸 دلیل گرفتن محاسن در دعای «یا مَنْ اَرْجُوهُ»:
گرفتن محاسن و حرکت انگشت که امام صادق (ع) هنگام خواندن این دعا انجام دادند، حالت تضرع و اعلام عجز به درگاه الهی است. «شَیبه» به معنای موی سفید است؛ زنگ هشداری که نشان می‌دهد دیوار زندگی تَرَک خورده و باید برای ابدیت آماده‌ شد.

✨ این حالت برای کسانی است که محاسن سفید دارند و نشانه‌ای برای جمع‌کردن حواس و آمادگی برای سفر ابدی است.

متن

معنای عبارت «وَ زِدْنی مِنْ فَضْلِکَ یا کَریمُ»

پرسش‌:

آقای حاج آقا، دو تا سؤال داشتند. یکی اینکه بعد از اینکه می‌گوییم «جَمیعَ خَیْرِ الدُّنْیا وَ جَمیعَ خَیْرِ الْآخِرَةِ» و شرّ و این‌ها را همه را از خدا می‌خواهیم که دفع کند و آن‌ها را به ما بدهد، می‌فرمایند: «وَ زِدْنی مِنْ فَضْلِکَ یا کَریمُ». بیشتر از این چه چیزی است که از خدا می‌خواهیم؟

پاسخ استاد:

خدا چند برابر بدهد! همهٔ خیر دنیا را هم که بدهد، فکر نکنیم خزانهٔ الهی خالی شد. می‌فرماید: «خدایا! از این هم بیشتر بده.» بیشتر می‌خواهیم!

در دعاها انسان را بلند می‌کنند؛ چیزهای بزرگ، عظیم و زیاد از خدا بخواهید و به چیز پایین و کم قانع نباشید. لذا می‌فرماید همهٔ این‌ها را که می‌دهی بده، چند برابر هم به من عنایت کن!

فلسفه و حکم گرفتن محاسن در انتهای دعای ماه رجب

پرسش‌:

در مورد قسمت آخر دعا، کسانی که محاسن ندارند، آن قسمت آخر دعا را بخوانند؟ مال آن‌هاست؟ چه جوری است؟

پاسخ استاد:

امام صادق (علیه‌السلام) قسمت‌هایی از محاسن‌شان سفید شده بود. راوی می‌گوید حضرت به من فرمودند: «قلم و کاغذ بیاور این دعا را که می‌گویم بنویس.» من بعدش شروع کردم به نوشتن. این دعا را ایشان خواندند و من هم نوشتم.

بعد می‌گوید وقتی نوشتنِ من تمام شد، ایشان خودشان دست به دعا برداشتند؛ دست گرفتند به محاسن مبارک‌شان و انگشت سبّابه را به این حالت — که حالتِ عجز و اظهار عجز و نیاز به درگاه الهی است — شروع کردند این‌طوری به چپ و راست حرکت می‌دادند و این دعا را خواندند: «یا مَنْ اَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ...».

همهٔ این دعا را وقتی خواندند، دست مبارک به این محاسن سفیدشان [بود]. «حَرِّمْ شَیْبَتی...»؛ «شَیبه» یعنی محاسن سفید. محاسن وقتی سفید می‌شود، یعنی ترک در و دیوارِ زندگی و حیات انسان است دیگر. یعنی یواش‌یواش دارد ترک می‌خورد و آماده باش برای آخرت. این‌ها کم‌کم زیاد می‌شود و باید بروی!

لذا حضرت این کار را کردند؛ دست به این محاسن سفیدشان گرفتند و این دعا را خواندند که: «خدایا! دیگر این محاسن را به آتش نسوزان و نجاتم بده از آتش.»

حالا آن‌هایی که می‌خواهند تأسّی کنند به حضرت، آن‌هایی هستند که محاسن سفیدی دارند در چهره‌شان. آن‌هایی که ندارند، ضرورت ندارد این قسمت دوم را [بخوانند]؛ چون «شَیْبَتی» یعنی «ریشِ سفیدم». اشکالی ندارد، این قسمت خوانده نشود طوری نیست.

ولی این است که دیگر یک عمری و سنّی از آن‌ها گذشته و پیر شده‌اند، دیگر یک ذرّه حواس‌شان را بیشتر جمع کنند، دست و پایشان را بیشتر جمع کنند و حواس‌شان بیشتر باشد.

پرسش‌:

پس این حرکتی که انجام می‌دهند، از اول تا آخرِ دعا بوده؟ این‌جوری...

پاسخ استاد:

این‌طوری دعا نقل شده. خودِ حضرت وقتی شروع کردند این دعا را بخوانند («یا مَنْ اَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ»)، این‌طوری می‌کردند.