🏴 امام رضا (علیه‌السلام) می‌فرمایند:
اهل گریه باید بر حسین (علیه‌السلام) گریه کنند که گریۀ بر او، گناهان عظیم را محو می‌کند.
سپس فرمودند:
ماه محرم که فرا می‌‏رسيد، پدرم خنده بر لبانش نمی‌آمد و غم و اندوه بر او غالب بود تا اینکه ده روز از ماه مى‌‏گذشت،
روز دهم كه مى‌‏شد، آن روز، روز مصيبت و اندوه و گريۀ پدرم بود و می‌فرمود:

🩸در چنین روزی حسین (علیه‌السلام) کشته شد.

قَالَ الرِّضَا (ع) فَعَلَی مِثْلِ الْحُسَیْنِ فَلْیَبْکِ الْبَاکُونَ فَإِنَّ الْبُکَاءَ عَلَیْهِ یَحُطُّ الذُّنُوبَ الْعِظَامَ.
ثُمَّ قَالَ (ع) کَانَ أَبِی (ع) إِذَا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لَا یُرَی ضَاحِکاً وَ کَانَتِ الْکَآبَةُ تَغْلِبُ عَلَیْهِ حَتَّی تَمْضِیَ عَشَرَةُ أَیَّامٍ فَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْعَاشِرِ کَانَ ذَلِکَ الْیَوْمُ یَوْمَ مُصِیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکَائِهِ وَ یَقُولُ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی قُتِلَ فِیهِ الْحُسَیْنُ (ع). (1)
📚 وسائل‌الشیعة ج۱۴، ص۵۰۴