تبریک عید غدیر و تسلیت شهدای خدمت

بسم الله الرحمن الرحیم. و الحمد لله رب العالمین. و الصلاة و السلام علی سیدنا و نبینا، ابالقاسم المصطفی محمد. [صداى صلوات حاضرين] و علی آله الطیبین الطاهرین المعصومین، سیما بقیة الله فی الارضین. و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین.

عرض تبریک داریم؛ عید بزرگ الهی، عید الله الاکبر، عید سعید غدیر خم. ان‌شاءالله خدای متعال به همه‌ی ما توفیق مرحمت کند که در مسیر بعثت و در مسیر غدیر، آن‌چه که هدف خلقت انسان هست بتوانیم به نحو شایسته‌ای قدم برداریم.

عرض تسلیت هم داریم به جهت این حادثه‌ی خاصی که پیش آمده و در اثر آن از استفاده‌ی از فرماندهان بزرگ و دانشمندان بزرگ محروم شدیم و مصیبتی هم به بعضی خانواده‌ها وارد شد. ان‌شاءالله خدای متعال این مشکلات و این سختی‌ها را وسیله‌ای قرار بدهد برای فتح و نصر نهایی، ان‌شاءالله.

فلسفه تقابل حق و باطل و آزمون‌های الهی

مسئله‌ای که باید توجه داشت، این هست که در جنگ بین حق و باطل و ظلم و عدل، همیشه اوضاع به یک روال پیش نمی‌رود. تا مادامی که حق هست و باطل هست، تا مادامی که ظلم هست و ستم هست، تا هر وقت ظلم در این عالم باقی هست، جبهه‌ی حق روی آرامش و آسایش نخواهد دید. نه تنها جبهه‌ی حق، بلکه همه‌ی انسان‌ها و بشریت از چنین فرصتی، به آن معنا، بهره‌مند نخواهند شد.

خدای متعال در قرآن کریم یکی از مسائلی که مطرح می‌کند، مسئله‌ی سکینه و آرامش هست؛ در شرایط خاصی، خدای متعال تو قرآن اشاره دارد به این مسئله. و این که در اوضاع خاصی که پیش می‌آید، اگر خدای متعال به انسان‌ها لطف کند و سکینه و آرامش حاکم بشود، آن مشکلات و سختی‌ها سپری می‌شود.

انسان‌ها به خاطر ظرفیت کم و ایمان کم، مشکلات و سختی‌ها در نظرشان واقعاً بزرگ و گاهی مضطرب‌کننده هست. خدای متعال تو یک شرایط خاصی تو قرآن کریم صحبت از سکینه پیش می‌آورد. اعوذ بالله من الشیطان الرجیم: «هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَعَ إِيمَانِهِمْ».

یا بعضی جاهای دیگر قرآن کریم اشاره می‌کند به یک وضعیت سختی که پیش آمده برای جبهه‌ی حق؛ که در آیه هست وقتی به آن‌ها گفته می‌شود که قشر عظیمی و تعداد زیادی در جبهه‌ی مقابل شما، در مقابل شما صف‌آرایی کردند. شما در مقابل این‌ها کم هستید، آن‌ها در مقابل شما خیلی زیاد هستند: «إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ». به آن‌ها گفته می‌شود همه علیه شما [هستند]، باید بترسید از این موقعیتی که پیش آمده است.

یک مطلبی را خدای متعال اشاره می‌فرماید و آن که این‌ها ایمانشان اضافه می‌شود تازه تو این موقعیت. آن انسان‌های مؤمن، آن انسان‌های پاک در مواقع بحرانی هم، از سودآور و تجارت‌گونه بودن زندگی و عمرشان این است که تو بحران‌ها هم ایمانشان افزوده می‌شود. نه تنها کم نمی‌آورند، که ایمان [آن‌ها بیشتر می‌شود]؛ «فَزَادَهُمْ إِيمَانًا» یا «إِيمَانًا مَعَ إِيمَانِهِمْ». این‌ها اتفاقاً تو آن موقعیت‌های سخت، ایمانشان قرص‌تر می‌شود، محکم‌تر می‌شود. صف‌آرایی دشمن را که در مقابل خودشان می‌بینند، حقانیت راهی که تا حالا طی کردند، برای انسان واضح‌تر می‌شود، آشکارتر می‌شود.

این‌ها هم جزویش هست. بالاخره این مسائل هست که در رویارویی حق و باطل، جنگ پیش می‌آید، مسائلی پیش می‌آید. مهم این است که انسان‌ها بدانند که توی موقعیت‌ها چطور باید برخورد بکنند. آن چیزی که خدای متعال در قرآن مطرح می‌کند، سکینه و آرامش هست. منتها، این سکینه و آرامش را متوقف می‌کند بر انجام وظایفی. یعنی وظایفی را باید انجام بدهند، تلاش کنند این سکینه را هم در حد خودشان حفظ کنند، آن وقت خدا یک آرامش حقیقی و مستقری تو دل‌هایشان قرار می‌دهد؛ سکینه پیش می‌آید. سکینه یعنی همان آرامش. به محض این که انسان‌ها مواجه می‌شوند با یک واقعیت تلخی، یک ناراحتی، یک اضطرابی، معمولاً دل‌ها را فرا می‌گیرد.

آرامش و طمأنینه در سیره امام خمینی (ره)

ما این را در زمان خودمان داشتیم؛ مصداق بارزش مرحوم امام (رضوان خدا بر او باد) که ایشان در شرایط بسیار سخت‌تر از الان، که هنوز ما تو هر شرایطی قرار می‌گیریم، آن‌هایی که بودند و آن‌هایی که تاریخ خواندند، تصدیق می‌کنند که هیچ وقت شرایطی که در اوایل انقلاب داشتیم، آن شرایط هنوز هم هیچ وقت ایجاد نشده و پیش نیامده؛ آن مخصوصاً دهه‌ی اول انقلاب. رهبری و سکانداری این کشتی واقعاً متلاطم با حضرت امام بود.

و ایشان این قدر این ایمان قوی و برجسته بود، که مسئولان تقریباً قریب به اتفاق، واقعاً کم می‌آوردند در شرایط خاص و سختی که پیش می‌آمد، به اعتراف خودشان. واقعاً مشکل می‌خوردند، واقعاً تلخ بود، سخت بود. کشور شرایطش خیلی خاص بود، امکاناتش ضعیف بود، قدرتش کم بود، تمام دنیا هم تو یک جنگ کاملی با ما بودند؛ تجهیز کاملِ جبهه‌ی مقابل.

این‌ها با آن آشفتگی می‌رسیدند خدمت حضرت امام؛ حضرت امام هم با آن دل آرام و قلب مطمئن، آرام‌بخشی و سکینه و اطمینان و قرار و ثبات و طمأنینه در ایشان حاکم بود. مسئولان چه می‌شدند؟ تازه شارژ می‌شدند، تازه قوت می‌گرفتند.

از آثار ایمان این هست که انسان را در همه‌ی بزنگاه‌های زندگی ثابت و مستقر نگه می‌دارد؛ آن وقت می‌تواند مسکن هم باشد برای بقیه. این همانی است که در آیات الهی هست که از آثار ایمان، این سکینه و آرامش هست، آن وقت به چنین مؤمنی خدا آرامش می‌دهد. و بلکه در مواقع خاص و بحرانی، آرامش و قرار بیشتری به دل‌هایشان حاکم می‌شود؛ این از عجایب است. یعنی از چیزهایی است که هیچ وقت انسان‌های بی‌ایمان یا انسان‌های ضعیف‌الایمان درک نمی‌کنند، که چه می‌شود که در قرآن کریم خدا این را فرموده، چه می‌شود که انسان در موقعیتی قرار بگیرد که در شرایط بحران و یا شرایط خاص و تلخ و سنگین، «لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَعَ إِيمَانِهِمْ» یا «فَزَادَهُمْ إِيمَانًا» [پیش می‌آید]. به این تعابیر، مثلاً شبیه این تعابیر آمده که وقتی این‌ها توی موقعیت‌ها قرار می‌گیرند، تازه ایمان این‌ها می‌رود بالا.

این را هیچ وقت انسان، غرب که هیچی، تمدن غربی که هیچی، خود جامعه‌های دینی هم، انسان‌هایی که ایمانشان و دینشان ضعیف هست هم درک نمی‌کنند. توضیح هم ندارد. یعنی انسان بخواهد مثلاً فلسفه برایش بگوید، علت بگوید، توضیح هم ندارد؛ یعنی یک چیز کاملاً وجدانی و درک‌کردنی است که فقط کسانی که خدا این قوه و توان و نیرو را بهشان داده، آن‌ها درک می‌کنند، می‌فهمند چیه. دیگر این که بتوانند توضیح بدهند، نیست؛ توضیحش همین است: ایمان در دل آدم تثبیت می‌شود، تقویت می‌شود، جلو می‌رود.

شناخت مکر و حیله‌های دشمنان از دیدگاه قرآن

منتها، باید حواسمان همیشه باشد؛ در مقابل دشمن هیچ وقت نمی‌شود غفلت کرد؛ در مقابل دشمن هیچ وقت نمی‌شود اعتماد کرد؛ هیچ وقت، سر سوزنی نباید [اعتماد کرد]؛ بلکه باید هر جا دشمن یک چراغ سبزی نشان می‌دهد، بترسی. هر جا یک فرصتی می‌دهد، باید نگران شوی. هر جا یک ملایمتی به خرج می‌دهد، باید بترسی. هر جا یک آرامشی در روابطش برقرار می‌کند، باید نگران شوی. این‌ها یک چیزهای واقعی‌ست که خدای متعال در قرآن کریم هم بیان کرده؛ چیزی است که نیاز به تجربه‌اش هم نیست. دشمن آن وقتی که به طرف انسان دست دوستی دراز می‌کند هم، حیله و ترفندی پشتش هست. ممکنه می‌خواهد انسان را گول بزند، ممکنه می‌خواهد فریب بدهد، ممکنه می‌خواهد انسان را از آن مراقبتی که باید داشته باشد برحذر بدارد، دور بشود، بترسد، نخواهد، دنبالش نرود؛ این مسئله مهم است.

حالا ما این شب‌ها در محضر امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) نهج‌البلاغه عرض می‌کردیم، حالا امشب به جا دیدیم آیاتی از قرآن کریم در این مسائل بخوانیم که ببینیم خدای متعال در مقابل دشمن چه بیانی دارد و چه چیزی می‌فرماید.

در سوره‌ی مبارکه‌ی آل‌عمران، آیه‌ی ۱۱۸: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا». می‌فرماید خدای متعال: مؤمنان! حواستان باشد یه وقت کسانی غیر از خودتان را بهشان اعتماد نکنید، سرجمع بهشان اعتماد نکنید. حالا کلمات این آیه فرصت نیست بخواهم توضیح بدهم.

این‌ها هیچ خیری نمی‌خواهند به شما برسد. دشمنان شما که جالبه این آیات در سیاق آیاتی آمده که درباره‌ی یهود هم هست به‌الخصوص، ولی کلاً مخصوص یهود نیست؛ کلاً کسانی که با شما نیستند، تو این مسلک و دین شما نیستند، یه چیز دیگر و راه دیگری‌ هستند، دشمن شمایند، کافرند، این‌ها مواظب باشید بهشان اعتماد نکنید. «لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا»؛ این‌ها هیچ خیری نمی‌خواهند به شما برسد، از رسیدن هر شری به شما خوشحال می‌شند، دوست دارند.

«وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ»؛ این‌ها آرزویشان این است که شما همه‌اش در مصیبت و سختی و گرفتاری باشید. «قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ»؛ این‌ها این قدر با شما دشمنند که این دشمنی‌شان تو زبانشان هم نشان داده می‌شود. یعنی این قدر دشمنند که نمی‌توانند تو دلشان هم نگه دارند. یه وقت آدم با یه کسی دشمنه، ناراحتی دارد، ولی تو دلش نگه می‌دارد، بروز نمی‌دهد؛ اما این‌ها این قدر دشمنند که نمی‌توانند هم تو دلشان نگه دارند، به زبان می‌آورند؛ کما این که ما دشمنانمان همیشه همین جورند. یعنی حتی وسط آن جایی که می‌آیند مذاکره می‌کنند، چه نشان می‌دهند؟ همان وسط و حین کار که این طرف خیلی‌ها می‌گویند مواظب باشید یه وقت چیز تهدیدآمیزی، حرف تندی نزنید، آن‌ها حرف تندشان را هم می‌زنند. آن‌ها دشمنی‌شان را هم نشان می‌دهند، تو زبان می‌آورند.

«قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ»؛ این قدر دشمنی و کینه‌شان با شما شدید است که تو زبان و تو دهانشان می‌آید، نمود داده می‌شود، تو کلامشان می‌آید این دشمنی. «وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ»؛ تازه این چیزی است که به زبان می‌آورند، آن چیزی که تو دلشان هست خیلی شدیدتره. یعنی یه دشمن که این قدر شدت دشمنی دارد، نمی‌شود هیچ وقت به هیچ فرصتش، به هیچ لبخندش، به هیچ نرمشش اعتماد کرد. این این قدر دلش پرکینه‌ست؛ خب کسی که دلش پرکینه باشه، آن جایی هم که لبخند می‌زند، از سر کینه‌ست که لبخند می‌زند. آن جایی هم که نرمش نشان می‌دهد، از سر کینه‌ست، نرمش نشان می‌دهد که آسیب خودش را بزند؛ این جوری.

بعد خدای متعال می‌فرماید: «قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ». اگر شما عاقل باشید، ما حرف را به شما زدیم، آن چیز که باید بگویید را گفتیم، دیگر تا شما چقدر عقلتان کار کند. از شئون عقل که راجع بهش گاهی زیاد حرف می‌زنیم، همین است. «قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ»؛ آی عقل داشته باشید، ما حرفی که باید بفهمید را واضح بهتان گفتیم.

«هَا أَنْتُمْ أُولَاءِ تُحِبُونَهُمْ وَلَا يُحِبُونِكُمْ». شما یه وقتایی دلتان به این‌ها نرم می‌شود، اما این‌ها هیچ وقت دلشان با شما درست نمی‌شود. «وَتُؤْمِنُونَ بِالْكِتَابِ كُلِّهِ»؛ شما دین آن‌ها را چه بسا قبول دارید. خب ما به حکم اسلام، دین یهود و مسیح و پیامبرشان و کتابشان را، آن کتاب تحریف‌نشده، آن‌ها را قبول داریم؛ این‌ها هیچ چیزتان را قبول ندارند. شما یه چیزی آن‌ها دارند که قبول داشته باشید، پیامبرشان را قبول دارید، اصل دینشان را قبول دارید، راهشان هم باید بروید. شما آن هم ندارید که یه چیزی داشته باشید که این‌ها قبول داشته باشند، به ملاحظه‌ی آن چیز، این‌ها ملاحظه کنند شما را.

«وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ»؛ ممکنه وقتی با شما مواجه می‌شوند، اظهار دوستی و محبت و این‌ها بکنند، اما وقتی در پیش شما نیستند این قدر با شما دشمنند، این قدر با شما دشمنند، که تعبیر می‌کند قرآن کریم (یه تعبیرهای تمثیلیه) که انگشت‌هایشان را از شدت خشم و غضب گاز می‌گیرند. حالا، یه مثاله. حالا هر بیان و ضرب‌المثلی که می‌خواهد این عصبانیت یکی را برسونه، مثلاً طرف این قدر عصبانیه که فلان، حالا هر چی. این طور، این‌ها این قدر با شما دشمنند.

بعد خدا می‌فرماید: «قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ»؛ بمیرید از این غیظ و غضبی که دارید. این که گفتند به دشمنانمان بگویید از ما عصبانی باش، از این عصبانیت بمیر، از عصبانیت بمیر، این همین قرآن کریمه. خدا می‌گه بهشان این جوری بگید.

«إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ»؛ این‌ها این جوری‌اند، اگر یه خیری به شما برسد، این‌ها خیلی ناراحت می‌شند. هر چیز خوشایندی برای شما پیش بیاید، ناراحت می‌شند. لذا تو آستینشان خیلی چیزها دارند که نگذارند اگه یه اتفاق خوبی برای ما افتاد، این بتواند ادامه پیدا کند. مثلاً می‌بینید، [صداى جابجایی بلندگو و قطع و وصل شدن کوتاه صدا] دست شما درد نکند. مثلاً می‌بینید یه اتفاق خوبی افتاد، ما توانستیم مثلاً اطلاعات آن‌ها را به دست بیاوریم. پشت‌بندش یه خبری، یه اتفاقی، یه مسئله‌ای را می‌آیند نفوذی‌هایشان را می‌کشند وسط، که آن اتفاق خوب را تحت‌الشعاع قرار بدهد. تا این حد هم کار می‌کنند که هیچ وقت یه چیز خوبی پیش نیاید؛ مسلمان‌ها، مؤمنین، شیعیان، مردم، هیچ وقت هیچ خبر خوشایندی، هیچ اتفاق خوشی برایشان پیش نیاید. لذا، الان دارند؛ هر وقت ما یک اتفاق خوبی برایمان پیش می‌آید، از تو آستینشان یه چیزی درمی‌آورند، یه اتفاقی، یه خبری، ولو مال یه ماه پیش، ولو مال چند ماه پیش که مخفی مانده، می‌آیند تو بوق و کرنا می‌کنند که دل مردم را چرکین کنند، ناراحت کنند، به هم بریزند، چنددستگی درست کنند. «إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِهَا»؛ اما هر چه که شما مشکل پیدا کنید، این‌ها خوشحالند.

دو رکن اساسی پیروزی: صبر و تقوا

بعد خدای متعال آن نکته‌ی اصلی را می‌فرماید؛ آن نکته‌ی اصلی و اساسی که عرض کردیم اگه آن باشد، خدا سکینه به انسان می‌دهد، آرامش می‌آید، آدم خیالش راحت است؛ اگر آن باشد، اگر آن را داشته باشید. اگر هم نداشته باشیم که خب باید مضطرب شویم. خدای متعال اینجا نسخه‌ای که برای مواجهه با کفر و با دشمنان می‌پیچد، در این دو کلمه است: «وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا».

اگه شما دو تا کار را داشته باشید، دو تا چیز را داشته باشید، آن‌ها هیچ آسیبی نمی‌توانند به شما برسانند؛ یه آسیبی که واقعاً آسیب جدی‌ای باشه. اگر یه وقت آسیب جدی‌ای خوردید و می‌خورید، یکی از این‌ها را کم گرفتید؛ یکی از این‌ها را یا دو تایش را کم گرفتید، و الا اگه این‌ها را داشته باشید، نمی‌توانند. حالا می‌گه «لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا»، ممکنه دشمن یه اتفاق، یه مشکلی هم ایجاد بکنه، اما آن هدفی که دارد بهش نمی‌رسد. اگر دشمن مشکلی ایجاد کرد و هدفی که داشت تأمین شد، باید به خودمان شک کنیم؛ یعنی ببینیم کجای کارمان ایراد داشته است؛ اما اگه آسیبی رسید، ولی آن هدفی که داشت تأمین نشد، بلکه عکس نتیجه داد، گاهی در درازمدت [اثرش مشخص می‌شود]. یعنی در کوتاه‌مدت ممکنه ما آسیب توش می‌بینیم، که هست؛ ولی ممکنه در درازمدت ازش خیر بزرگ دربیاید، مثل مرحوم امام راجع به جنگ (جنگ دفاع مقدس) این تعبیرو داشتند؛ خیر بزرگ ازش درآمد برایمان، به این تعبیر و مضمون. این‌ها این طوریه.

لذا خدا در دو کلمه‌ست، دیگر کنفرانس و میزگرد و کلی پول خرج کنیم و پایان‌نامه بنویسیم، اجلاسیه بگیریم، که ببینیم در مقابل دشمنان چکار کنیم که این‌ها نتوانند به ما آسیب بزنند، خدای متعال اینجا بدون کنفرانس و اجلاسیه و میزگرد و کتاب و دفتر و دستک، دو کلمه فرموده که اگه شما می‌خواهید در مقابل دشمن هیچ آسیبی نبینید (به این معنی آسیب، یعنی آسیب محکم، دائمی و به هدفشان برسند)، اگر می‌خواهید این طور نشود، چه؟ دو تا چیز می‌خواهد، یکی صبر می‌خواهد، یکی تقوا؛ این دو تا. خداحافظ شما، دیگر نه میزگرد می‌خواهد، نه مخارج سنگین می‌خواهد. بروید روی این دو تا کار کنید. هر کار هم می‌کنید روی این دو تا کار بکنید؛ یکی صبر می‌خواهد؛ مشکلات، سختی‌ها، همین آسیب‌ها هست، آسیب وارد می‌شود؛ اما این یه صبری می‌خواهد تو آن چیزی که انسان دنبالش است، تو آن هدف مهمی که دنبالش است باید استوار باشد، ثابت‌قدم باشد، مشکلات که پیش می‌آید کم نیاورد. یکی کم‌ نیاوردن است، یکی تقوا داشتن است، به معنای کاملش، به معنای کاملش. آن چیزی که خدا دستور داده هر جا هر چه دستور داده انجام بدهید، هر جا هر چه گفته.

ابعاد تقوای نظامی و آمادگی در برابر دشمن

تقوا هم تو زندگی فردی هست، هم تو زندگی اجتماعی هست، هم تو مسائل سیاسی هست، هم تو اقتصادی هست، هم تو نظامی هست؛ کما این که در مسائل نظامی و در مواجهه با دشمنان خدا می‌فرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ»، شما باید این قدر از نظر نظامی قوی بشوید که «تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ». این قدر باید از نظر نظامی آن قدرت برتر و آن فناوری نهایی را به دست بیاورید، آن چیزی که به روز، بزرگ‌ترین و پیشرفته‌ترین فناوری، هر چه می‌خواهد باشد؛ آن را باید به دست بیاورید تا دشمن بترسد از شما. یعنی یه چیزی باید داشته باشید که جرأت نکند بیاید؛ اگه بخواهد بیاید احساس کند من اگه بیام، این‌ها دست ببرند رو ماشه‌ی آن خطرناکه، یه دونه‌ش همه را از بین می‌برد، بترسد.

«تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ»؛ این قدر باید مجهز بشوید به آخرین سیستم و آخرین فناوری و جلوترین چیزی که می‌شه باشه، از هر ادوات جنگی؛ باید این قدر داشته باشید و مجهز باشید، حدی هم ندارد، که دشمن با داشتن آن از شما بترسد. لذا می‌بینیم بعضی کشورها که یه چیزهای آن چنانی را دارند در آخرین حدش، بقیه می‌ترسند. بالاخره، ممکنه یه مقدار با هم ناراحتی هم می‌کنند، اما تهش می‌ترسند، می‌گویند یه وقت بی‌کله‌گی می‌کند، دستش می‌رود رو ماشه، آن کار که نباید بکند را می‌کند. اما جایی که احساس کنند نه این نیست، دندان‌هایشان را تیز می‌کنند، آسیبشان را هم می‌زنند.

جایگاه ولایت فقیه و همبستگی امت

تقوا به معنای جامع و کاملش، یعنی هر چه خدا هر جا دستور داده، چه تو زندگی فردی، چه تو زندگی اجتماعی، سیاسی، اقتصادی هر چه. و از جمله دستورات الهی، در جایی که حاکمیت ولایت فقیه هست، ولی فقیه هست، اینه که همه دنبال او باشند، کسی نه جلو بیفتد نه عقب، کسی نه این ور برود نه آن ور. هر چه ولی... ولی فقیه یه نعمت بزرگ الهی به ما، که کار ما را راحت کرده خدا؛ می‌گوید ببین او چه می‌گوید دنبالش برو، شما نمی‌خواهد زحمت بیفتی بخواهی ببینی چکار کنی بقیه را هدایت کنی، دنبال او باش، او هر جا هر چه صلاح دانست باید بگوییم چشم؛ هر چه را صلاح دانست در هر جایی.

این وقت، این از آن نظامی بیشتر اثر دارد. یعنی دشمن احساس کند این‌ها یک دستند، این‌ها یه کسی را دارند که تا هنوز حرفش از دهانش کاملاً خارج نشده، به عمل رسیده؛ منظورش را می‌گیرند به عمل می‌رسانند، قبل از این که حرف بزند، می‌فهمند چه می‌خواهد بگوید؛ اگه حرف زد، این حرف رو زمین نمی‌ماند، او می‌برد؛ لذا ما تو جنگ دفاع مقدس هیچ فناوری پیشرفته‌ای نداشتیم، اما چون این یک دستی را داشتیم پشت حضرت امام، مشکل حل بود. یعنی مرحوم امام تا می‌گفت فلان شهر باید آزاد بشود، ما چیزی نداشتیم، اما آن ایمانه را داشتیم، آن یک دست بودن را داشتیم. آن یک دست بودنه، آن ادات جنگی‌ای بود که «تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ». آن وقت نه موشک داشتیم، نه هیچی نداشتیم؛ اما دشمن به یه نقطه‌ای می‌رسید که واقعاً می‌ترسید.

سنن الهی در نصرت مؤمنان (جنگ بدر)

این نقطه‌ست، «وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا» و «يَأْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هَذَا»، اگر صبر داشتید و تقوا داشته باشید، همین الان، اگه دشمن با همه‌ی امکاناتش به شما حمله کند، همین الان، «يَأْتُوكُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هَذَا»، همین الان، با همه‌ی آن چه که دارند به شما حمله کنند، «إِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا»، «يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُمْ بِخَمْسَةِ آلَافٍ مِنَ الْمَلَائِكَةِ مُسَوِّمِينَ». خدا به ۵۰۰۰ ملک، ملکی که مخصوص این کارند، ساخته شدند برای این کار، مسومین، ساخته شدند برای این کار، کمکتان می‌کند.

بعد خدا می‌فرماید تازه این که من دارم می‌گویم ملک، شما دلتان را به ملک نبندیدها، به امدادهای غیبیِ خودش مستقلاً نه؛ «وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَى لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُمْ بِهِ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ»؛ این که من دارم می‌گویم با ملک کمکتان می‌کنم با ملائکه، نه این که دلتان را به آن‌ها خوش کنید، دلتان را به آن خوش نکنید، آنجا هم دلتان به من باید ببندید. به ملک ببندید آرامش نمی‌گیرید، به من باید ببندید تا آرامش [بیابید]. «وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ»؛ نصر و یاری از هیچ چیزی نیست، هر چه هست وسیله‌ست. ملائک وسیله‌ند، بقیه هم وسیله‌ند. آن ناصر اصلی و معین اصلی خدای عزیزِ حکیم هست، خدایی که تو هر کاری بخواهد انجام می‌شود، هیچ کس نمی‌تواند مغلوبش کند و هر کاری هم می‌کند حکیمانه‌ست، بر اساس حکمت. این حرف خدا تو قرآن کریم؛ همه‌ی آن چه که نیاز هست انسان بداند که چکار بکند، از قبل چکار بکند، الان باید چکار بکند، تا آخر نتیجه‌ش چی می‌شود، همه را خدا در این چند کلمه بیان کرد، بدون هیچ مخارجی، بدون هیچ میزگردی، بدون هیچ بساطی. در چند خط خدا همه‌ی آن چه که باید انسان بداند در مقابل دشمنان را بیان کرد.

تبیین مفهوم آرامش حقیقی و راز "هیچ" امام

ان‌شاءالله خدا به همه‌مون توفیق مرحمت کند که در شرایط، در هر شرایطی که قرار داریم، بدانیم وظیفه‌مان چیه، بدانیم حرف خدا چیه، راه خدا چیه، آن راه خدا را برویم و به بقیه هم معرفی کنید.

پایان زندگی امام را چطور خدا رقم زد؟ با دست به ظاهر خالی در مقابل همه ایستاد و خدا کمکش کرد، هیچ وقت آن آرامشش را از دست نداد. وقتی داشت از فرانسه می‌آمد ایران، چه بود؟ وقتی خبرنگار ازش می‌پرسد چه احساسی داری؟ یعنی یک دنیا آرامش. ایشان چه جواب داد؟ گفت هیچی، هیچ احساسی ندارم. این یعنی یک دنیا آرامش، طمأنینه، ثبات و قرار. دل آرومه به یاد الهی، به کمک الهی، که خدا کمک می‌کند چون من آن چیز که وظیفه‌ام بود را محکم انجام دادم خدا پشتمه. لذا چه غصه‌ای داشته باشم؟ چه غمی داشته باشم؟ چه اضطرابی در دل و قلبم باشه؟ به چه مضطرب باشم؟ اضطراب از این ضعف ایمان ناشی می‌شود، اضطراب ندارد.

لذا این را هیچ وقت انسان‌های بی‌دین، بی‌ایمان نمی‌فهمند هیچِ امام یعنی چی. هیچِ امام یعنی آن آرامشی که شما همه‌ی عمر دنبالش می‌دوید و بهش نمی‌رسید. همه‌ی گرفتاری‌ها را دارید تحمل می‌کنید، راه‌ها را می‌روید که به آن آرامش برسید و هیچ وقت نخواهید رسید، چون راهش را بلد نیستید؛ این یعنی آرامش.

دعای پایانی

پروردگارا، به محمد و آل محمد ما را در صراط مستقیم بندگی‌ات قرار بده. در صراط مستقیم ثابت‌قدم بدار. در صراط مستقیم زنده بدار. در صراط مستقیم بمیران. با کسانی که در این صراط محشور می‌شند ما را محشور گردان. امواتمون، گذشتگانمون، حق‌دارانمون، ارواح طیبه‌ی علما، شهدا، روح حضرت امام غریق رحمت بفرما. کسانی که خدمت می‌کنند به این مردم و به این دین، مخصوصاً رهبر معظم، یاری کن. آن‌ها را در مشکلات به بهترین وجه یاری بفرما. شر دشمنان ما را به خودشان برگردان. طمأنینه و ایمان و آرامش به همه‌ی ما عنایت بفرما. ما را منبع و منشأ آرامش حقیقی برای دیگران هم قرار بده. ما را با یاد خودت و نام خودت مأنوس بگردان. ما را در راه خودت ثابت‌قدم بدار. عاقبت امر ما را ختم به خیر بفرما. امر فرج امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) تعجیل بفرما. سلام و تحیت ما را به محضر مبارک‌شان برسان. بالنبی و آله.

۱. تداوم تقابل حق و باطل در طول تاریخ

در جنگ بین حق و باطل و ظلم و عدل، همیشه اوضاع به یک روال پیش نمی‌رود. تا مادامی که حق هست و باطل هست و تا مادامی که ظلم و ستم هست، جبهه‌ی حق روی آرامش و آسایش نخواهد دید؛ نه تنها جبهه‌ی حق، بلکه همه‌ی انسان‌ها و بشریت از چنین فرصتی بهره‌مند نخواهند شد. انسان‌ها به خاطر ظرفیت کم و ایمان کم، مشکلات و سختی‌ها در نظرشان واقعاً بزرگ و گاهی مضطرب‌کننده است. خدای متعال در قرآن کریم می‌فرماید: «هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَعَ إِيمَانِهِمْ». صف‌آرایی دشمن را که در مقابل خودشان می‌بینند، حقانیت راهی که تا حالا طی کرده‌اند، برای انسان واضح‌تر و آشکارتر می‌شود.

۲. سکینه و آرامش؛ پاداش الهی در برابر انجام وظایف

خدای متعال در قرآن کریم یکی از مسائلی که مطرح می‌کند، مسئله‌ی سکینه و آرامش هست. در اوضاع خاصی که پیش می‌آید، اگر خدای متعال به انسان‌ها لطف کند و سکینه و آرامش حاکم بشود، آن مشکلات و سختی‌ها سپری می‌شود. اما موضوع مهم این است که خدای متعال این سکینه و آرامش را متوقف می‌کند بر انجام وظایفی؛ یعنی انسان‌ها باید وظایفی را انجام بدهند و تلاش کنند این سکینه را هم در حد خودشان حفظ کنند، آن وقت خدا یک آرامش حقیقی و مستقری تو دل‌هایشان قرار می‌دهد. به محض این که انسان‌ها مواجه می‌شوند با یک واقعیت تلخی، یک ناراحتی یا یک اضطرابی، معمولاً دل‌ها را فرا می‌گیرد اما با سکینه، این سختی‌ها سپری خواهد شد.

۳. ایمان مؤمنان در مواجهه با بحران‌ها و سختی‌ها

انسان‌های مؤمن و پاک در مواقع بحرانی هم، از سودآور و تجارت‌گونه بودن زندگی و عمرشان این است که تو بحران‌ها هم ایمانشان افزوده می‌شود. آن‌ها نه تنها کم نمی‌آورند، که ایمان آن‌ها بیشتر می‌شود؛ «فَزَادَهُمْ إِيمَانًا» یا «إِيمَانًا مَعَ إِيمَانِهِمْ». این‌ها اتفاقاً تو آن موقعیت‌های سخت، ایمانشان قرص‌تر و محکم‌تر می‌شود. صف‌آرایی دشمن را که در مقابل خودشان می‌بینند، حقانیت راهی که تا حالا طی کرده‌اند، برای انسان واضح‌تر و آشکارتر می‌شود. مهم این است که انسان‌ها بدانند که توی موقعیت‌ها چطور باید برخورد بکنند. از آثار ایمان این هست که انسان را در همه‌ی بزنگاه‌های زندگی ثابت و مستقر نگه می‌دارد؛ آن وقت می‌تواند مسکن و مایه آرامش هم باشد برای بقیه.

۴. هوشیاری دائمی؛ ضرورت عدم اعتماد به دشمن

باید حواسمان همیشه باشد؛ در مقابل دشمن هیچ وقت نمی‌شود غفلت کرد و هیچ وقت نمی‌شود اعتماد کرد؛ هیچ وقت، سر سوزنی نباید اعتماد کرد. بلکه باید هر جا دشمن یک چراغ سبزی نشان می‌دهد، بترسی؛ هر جا یک فرصتی می‌دهد، باید نگران شوی؛ هر جا یک ملایمتی به خرج می‌دهد، باید بترسی و هر جا یک آرامشی در روابطش برقرار می‌کند، باید نگران شوی. این‌ها یک چیزهای واقعی‌ست که خدای متعال در قرآن کریم هم بیان کرده؛ چیزی است که نیاز به تجربه‌اش هم نیست. دشمن آن وقتی که به طرف انسان دست دوستی دراز می‌کند هم، حیله و ترفندی پشتش هست. ممکنه می‌خواهد انسان را گول بزند، فریب بدهد یا انسان را از آن مراقبتی که باید داشته باشد برحذر بدارد.

۵. صبر و تقوا؛ نسخه قرآنی برای بی‌اثر کردن کید دشمنان

خدای متعال نسخه‌ای که برای مواجهه با کفر و با دشمنان می‌پیچد، در این کلمات است: «وَإِنْ تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا». اگه شما دو تا کار را داشته باشید، دو تا چیز را داشته باشید، آن‌ها هیچ آسیبی نمی‌توانند به شما برسانند؛ یه آسیبی که واقعاً آسیب جدی‌ای باشه. اگر می‌خواهید این طور نشود، دو تا چیز می‌خواهد، یکی صبر می‌خواهد، یکی تقوا. بروید روی این دو تا کار کنید. صبر می‌خواهد؛ مشکلات، سختی‌ها، همین آسیب‌ها هست، آسیب وارد می‌شود؛ اما این یه صبری می‌خواهد تو آن چیزی که انسان دنبالش است، تو آن هدف مهمی که دنبالش است باید استوار باشد، ثابت‌قدم باشد، مشکلات که پیش می‌آید کم نیاورد. یکی کم‌نیاوردن است، یکی تقوا داشتن است، به معنای کاملش.

۶. اقتدار و آمادگی نظامی؛ عامل بازدارندگی در برابر دشمن

تقوا در مواجهه با دشمنان ابعاد نظامی هم دارد، همان‌طور که خدا می‌فرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ». شما باید این قدر از نظر نظامی قوی بشوید که «تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ». این قدر باید از نظر نظامی آن قدرت برتر و آن فناوری نهایی را به دست بیاورید؛ جلوترین چیزی که می‌شه باشه، از هر ادوات جنگی. باید این قدر داشته باشید و مجهز باشید، حدی هم ندارد، که دشمن با داشتن آن از شما بترسد. یعنی یه چیزی باید داشته باشید که جرأت نکند بیاید؛ اگه بخواهد بیاید احساس کند من اگه بیام، این‌ها دست ببرند رو ماشه‌ی آن خطرناکه و همه را از بین می‌برد. جایی که احساس کنند این آمادگی نیست، دندان‌هایشان را تیز می‌کنند و آسیبشان را هم می‌زنند.

۷. نصرت و پیروزی واقعی تنها از جانب خداست

خداوند در قرآن کریم پس از اشاره به سنن الهی و امدادهای غیبی می‌فرماید: «وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَى لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُمْ بِهِ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ». این که صحبت از ملائکه و امدادها می‌شود، نه این که دلتان را به آن‌ها خوش کنید، دلتان را به آن خوش نکنید، آنجا هم دلتان به خدا باید بند باشد. به ملک بند بشوید آرامش نمی‌گیرید، به خدا باید بند بشوید تا آرامش بیابید. نصر و یاری از هیچ چیزی نیست، هر چه هست وسیله‌ست؛ ملائک وسیله‌ند، بقیه هم وسیله‌ند. آن ناصر اصلی و معین اصلی خدای عزیزِ حکیم هست؛ خدایی که تو هر کاری بخواهد انجام می‌شود، هیچ کس نمی‌تواند مغلوبش کند و هر کاری هم می‌کند حکیمانه‌ست.

1️⃣ عید غدیر و بزرگداشت شهدای خدمت

◽️ تبریک عید الله الاکبر و حرکت در مسیر بعثت و غدیر

◽️ تسلیت شهادت فرماندهان و دانشمندان بزرگ جبهه حق

2️⃣ فلسفه تقابل حق و باطل در طول تاریخ

◽️ تداوم همیشگی نبرد حق و باطل و نفی آرامش در برابر ظلم

◽️ تناسب مشکلات و سختی‌ها با ظرفیت و میزان ایمان انسان‌ها

3️⃣ نزول سکینه و آرامش الهی در بحران‌ها

◽️ نزول سکینه به عنوان پاداش الهی در برابر انجام وظایف

◽️ افزایش و تثبیت ایمان مؤمنان در مواجهه با شرایط سخت

4️⃣ سیره امام خمینی (ره)؛ مظهر طمأنینه و ثبات قدم

◽️ رهبری کشتی متلاطم انقلاب در دهه‌ی اول با قلب مطمئن

◽️ تبیین راز مفهوم «هیچ» امام به عنوان اوج آرامش حقیقی

5️⃣ هوشیاری دائمی و عدم اعتماد به دشمن

◽️ ضرورت نفی غفلت و لزوم عاقبت‌اندیشی در برابر لبخند دشمن

◽️ تبیین مکر و کینه‌های پنهان دشمنان بر اساس آیات قرآن

6️⃣ صبر و تقوا؛ دو رکن اساسی بازدارندگی

◽️ بی‌اثر شدن کید و حیله‌های دشمن در پرتو صبر و تقوا

◽️ ابعاد تقوای نظامی، کسب فناوری برتر و آمادگی دفاعی

7️⃣ همبستگی امت و انحصار نصرت در اراده الهی

◽️ لزوم پیرو بودن امت و همبستگی در سایه حاکمیت ولایت فقیه

◽️ تبیین سنن الهی در جنگ بدر و انحصار پیروزی واقعی در اراده خدا