بسم الله الرحمن الرحیم. الحمدلله ربّ العالمین و الصّلاة و السّلام علی سیّدنا و نبیّنا ابوالقاسم المصطفی محمّد و علی اهل بیته الطّیّبین الطّاهرین المعصومین سیّما بقیّة الله فی الارضین و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین.

فضایل و مناقب ماه مبارک رمضان

پیغمبر اکرم (صلوات الله و سلامه علیه و آله) در آخرین جمعه‌ی ماه شعبان، خطبه‌ای برای مردم خواندند و از فضایل و مناقب ماه مبارک رمضان مطلب فرمودند که این ماهی که دارد سراغ شما می‌آید، «قَدْ أَقْبَلَ إِلَیْکُمْ شَهْرُ اللَّهِ»؛ این ماه، ماه خداست. شرافت خیلی عظیم و بزرگی به این ماه داده‌اند؛ چرا که وقتی می‌خواهند به چیزی شرافت بدهند، آن را به یک فرد عظیم و بزرگی نسبت می‌دهند. وقتی چیزی مال یک فرد بزرگی باشد، چون آن فرد عظیم است، آن چیزهایی هم که به او نسبت داده می‌شود، آن‌ها هم کسب عظمت می‌کند.

خدای متعال در قرآن کریم بعضی چیزها را کنار اسم خودش آورده است؛ مثلاً کعبه‌ی مکرمه را فرموده: «بَیْتِیَ»، «وَطَهِّرَا بَیْتِیَ لِلطَّائِفِینَ»، خانه‌ی من. خدای متعال که به خانه نیاز ندارد؛ ولی می‌خواهد به این [بیت] شرافت بدهد، آن را به خودش نسبت می‌دهد؛ می‌گوید این خانه‌ی من است. یعنی من شریف و بزرگم، آن چیزی هم که مال من هست، همین عظمت و شرافت را در حدّ خودش پیدا می‌کند. حالا اینجا هم پیغمبر اکرم فرمودند که این ماه، ماه خداست؛ صاحب این مهمانی خدای متعال است، میزبان خداست و ماه، ماه خداست.

این ماه وقتی می‌آید، چیزهایی را با خودش همراه دارد؛ «قَدْ أَقْبَلَ إِلَیْکُمْ شَهْرُ اللَّهِ بِالْبَرَکَةِ»، برکت در این ماه زیاد می‌شود. سفره‌های افطاری زیاد می‌شود، خدا اسبابش را فراهم می‌کند و افرادی که همّت می‌کنند و افطاری می‌دهند، خدا بیشتر هم به آن‌ها رزق و روزی می‌دهد؛ آن‌هایی که بیشتر این کار را می‌کنند، رزق و روزی‌شان هم بیشتر است. سفره‌های افطار بیشتری می‌اندازند و مؤمنین را دعوت می‌کنند؛ خب خدا هم به آن‌ها برکت می‌دهد. هم به آن‌ها و هم به بقیه، فرقی نمی‌کند؛ همه برکت خاص خدای متعال را در این ماه می‌بینند.

«بِالْبَرَکَةِ وَ الرَّحْمَةِ»، در این ماه خدا اسباب رحمت و مغفرتش باز و زیاد است، درهای این رحمت باز است. قرآن خواندن خیلی ثواب دارد، عبادت بیشتر ثواب دارد که در ادامه ایشان اشاره می‌کنند؛ «بِالْبَرَکَةِ وَ الرَّحْمَةِ وَ الْمَغْفِرَةِ». اسباب آمرزش هم در این ماه زیاد است. ایشان فرمودند: شقی و بدبخت کسی است که این ماه بیاید و بگذرد و او آمرزیده نشود. چون در این ماه فرصت هست که انسان بیشتر استفاده بکند و آمرزیده بشود؛ کارهایی بکند که بیشتر به رحمت خدا و مغفرت خدا نزدیک بشود.

حکمت‌های تربیتی و بهداشتی روزه

این ماه که تمام بشود، دوباره سر و کله‌ی خوردن پیدا می‌شود. خوردن که بابش باز و زیاد بشود، متأسفانه گرفتاری‌هایش هم هست. انسان‌ها [قدیماً] دو وعده غذا می‌خوردند ولی به تدریج متأسفانه این فرهنگ عوض شد و آدم‌ها سه وعده‌خور شدند و عواقب و تاوان این وعده‌ی اضافه را هم می‌بینند، ولی متوجه هم نیستند از کجاست؛ چون عادتی بوده و هست که سال‌های سال انجام شده و کسی آن را مقصر و علت بعضی بیماری‌ها و مشکلات نمی‌داند.

وگرنه یکی از تفاوت‌های فاحش ماه مبارک رمضان با بقیه‌ی ماه‌ها همین است که یک وعده‌ی غذا خوردن حذف می‌شود؛ آن دو وعده که سر جای خودش هست. شامی که می‌خوردند، حالا [در افطار و سحر] یک مقدار زودتر می‌خورند؛ صبحانه را هم یک مقدار زودتر می‌خورند. حالا این وسط چه چیزی حذف شده است؟ ناهار؛ و چیزهایی که در بین روز تا [شب] می‌خوریم.

این حذفِ یک وعده غذا به عنوان «قُربةً إلی الله»، این‌قدر برکت دارد و این‌قدر به حال آدم‌ها مفید است که خدای متعال لازم دیده است؛ دیده اگر این بشر را رها کند همه‌ی سال بخورد خیلی آسیب می‌بیند. خوردنِ زیاد خیلی به آدم‌ها آسیب می‌زند؛ هم آسیب جسمی و هم آسیب روحی و معنوی. یک ماه را مهمانی ترتیب داده، در این مهمانی هم اعلام کرده همه‌تان مهمان من؛ مهمانی هم شرطش این است که غذا نخورید، چیزی نخورید در طول روز؛ این مهمانی خداست. خب ما نخوریم چه می‌شود؟ آن وقت خدا «قَدْ أَقْبَلَ إِلَیْکُمْ شَهْرُ اللَّهِ بِالْبَرَکَةِ»، خدا برکت و رحمت و مغفرت می‌فرستد.

در این ماه، آدم‌ها بیشتر سمتِ گوش به حرف خدا دادن می‌روند، معنویت‌شان بیشتر می‌شود، مشکلاتی که در جامعه هست کمتر می‌شود. همیشه به طور محسوس در ماه رمضان، در این ماه مبارک، مشکلات و پرونده‌های قضایی کاهش محسوس پیدا می‌کند نسبت به سایر ماه‌ها. به خاطر همین روزه، به خاطر حذف همین یک وعده؛ که آن‌هایی هم که مجرمند جرم‌شان کمتر می‌شود و آن‌هایی هم که گناهکارند گناه‌شان کمتر می‌شود. این همین را به ما می‌فهماند که این یک وعده حذف کردن چقدر فایده دارد.

بعد ایشان در طی این خطبه بسیار از فضایل این ماه می‌گویند که خیلی‌اش را هم شنیده‌اید و می‌دانید؛ قبلاً [هم] برکات این خطبه عرض شده است.

برترین اعمال در ماه رمضان از دیدگاه امیرالمؤمنین (ع)

در اینجا وقتی ایشان از این مناقب و فضائل زیاد فرمودند که در این ماه چقدر قرآن زیاد بخوانید، کار خیر بکنید، نماز واجب این‌قدر ارزش دارد، نماز مستحب این‌قدر ارزش دارد، اطعام فقرا و مؤمنین این‌قدر فایده دارد، فلان و فلان، این‌ها همه را فرمودند؛ امیرالمؤمنین (علیه‌الصّلاة و السّلام) فرمودند که من بلند شدم و از ایشان این سؤال را کردم. خب اینجا جای این سؤال بود و این سؤال هم از کسی جز امیرالمؤمنین برنمی‌آمد؛ شاید خیلی‌ها می‌شنیدند و به ذهن‌شان هم نمی‌آمد که چنین چیزی سؤال بپرسند.

ایشان فرمودند که من خیلی جاها بقیه ساکت بودند، حرف می‌زدم و از پیغمبر اکرم سؤال می‌پرسیدم؛ بقیه منتظر بودند یک کسی از بیرون بیاید و چیزی بپرسد تا استفاده کنند، من نه؛ من خیلی از ایشان استفاده می‌کردم، مستمر و مرتب از ایشان می‌پرسیدم.

یکی از جاهایی که این سؤال ایشون خیلی به درد همه خورد همین‌جا بود که بلند شدند و سؤال کردند؛ با اینکه خودشان می‌دانستند، ولی چون می‌دانستند که این سؤال و جوابش برای مردم مفیده. این‌ها این فضایل و مناقب را می‌شنوند اما در ذهن‌شان شاید نرود که بپرسند از همه‌ی این‌ها بهتر کدام است؟ آن «بهتر» را ایشان نشانه گرفتند. فرمودند که این فضایل زیادی که شمردید، در بین همه‌ی این فضایل و مناقب و کارهای خیر، کدام کار از همه ارزش و مقامش بیشتر است؟

پیغمبر اکرم فرمودند: «یَا أَبَا الْحَسَنِ أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ فِی هَذَا الشَّهْرِ الْوَرَعُ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ»؛ بهترین اعمال در این ماه این است که یک انسان که می‌رسد به روزه‌ی این ماه و این ماه را درک می‌کند، همّت کند تمام این ماه که سپری شد، گناهی از او سر نزند؛ این بهترین کار را کرده است. کارهای دیگر هم که هست، نماز بخوانند، قرآن بخوانند؛ این‌ها را هم باید آدم استفاده بکند. از همه‌ی این خیرات آدم باید استفاده بکند. آن‌ها نفی نمی‌شود از اثر خوب و مفیدش؛ هر عبادتی و هر کار خیری اثر خودش را دارد و چیز دیگری جانشین آن نمی‌شود. دعا کردن اثری دارد که هیچ چیز جایش را نمی‌گیرد، دعا خواندن اثری دارد چیزی جایش را نمی‌گیرد، قرآن خواندن اثری دارد، ذکر گفتن، اطعام فقرا، کارهای خیر؛ هر کدام فایده‌هایی دارند که هیچ چیزی جایش را نمی‌گیرد. لذا آدم مؤمن خودش را از این‌ها محروم نمی‌کند هیچ وقت؛ اما آدم کیّس و زیرک توجهش را به این جلب می‌کند و متمرکز می‌کند که چه چیزی را خدا از همه مهم‌تر می‌داند؛ که اگر یک جایی مدارِ انتخاب من بین این باشد که این کار را انجام بدهم یا آن کار را، ببینم کدام را ترجیح بدهم. همّتم را بیشتر از همه مصروف چه چیزی بکنم؟ چه کاری را انجام بدهم؟

ایشان این سؤال را پرسیدند، پیغمبر اکرم هم فرمودند: شما بدانید همه‌ی این اعمال خوب را انجام بدهید، اما مهم‌تر از همه این است که گناه نکند آدم. یک ماه می‌آید و سپری می‌شود و آدم خدای نکرده اگر ماه‌های قبلی در زمینه‌هایی ضعف داشته که باعث می‌شده خودش گرفتار بشود و بقیه را هم گرفتار بکند، آن زمینه‌ها را از بین ببرد؛ آن کارها را اصلاح بکند. اخلاقش خراب بوده، اخلاقش را درست بکند؛ نسبت به گناهان، نسبت به زبانش مراقبت نداشته، این یک ماه را تمرین بکند گناه نکند؛ این بهترین کار را انجام داده است. حالا ولو موفق نشود هیچ‌کدام از آن کارهای دیگر را انجام بدهد؛ از فواید آن‌ها خیلی بهره‌ای نبرده، ولی از یک چیز خیلی بهتری استفاده کرده است؛ یک سدی را گیر آورده که آن نود و هشتاد هم تویش هست، همه‌چیز تویش هست و از همه مهم‌تر است. چرا؟ چون این اعمال خیر را خدا فقط نگذاشته که آدم انجام بدهد و ثواب ببرد؛ خدا گذاشته غیر از اینکه آدم ثواب می‌برد، ایمانش هم به خدای متعال بیشتر بشود. باور و تصدیق و ایمانش نسبت به خدا بیشتر بشود.

مفهوم تقرب معنوی و آثار ایمان

حالا چه فایده‌ای دارد ایمان آدم به خدا بیشتر بشود؟ هرچه ایمان آدم به خدا بیشتر بشود، تقرّب معنوی پیدا می‌کند به خدا؛ قرب معنوی، نه جسمی و مادی. خدا جسم نیست، جا و مکان ندارد که ما به او نزدیک بشویم یا دور بشویم؛ اما نسبت به خدای متعال می‌شود تقرّب معنوی پیدا کرد. یعنی چه؟ یعنی خدای متعال به عنوان منبع همه‌ی صفات خیر و خوب است که هیچ صفت بد و شرّی و نقطه‌ی تاریک و سیاهی در وجود مقدسّش راه ندارد. حالا هر کسی هرچه به این منبع نور و عظمت نزدیک‌تر بشود، خب وجودش نورانی‌تر می‌شود. از آن نقطه‌های سیاه و کدر و خراب، در وجودش کم‌کم پاک می‌شود و از بین می‌رود و نورانی می‌شود.

اخلاقش، رفتارش، اعمالش، گفتارش؛ خدا برکت می‌دهد، نورانیّت می‌دهد. این حرف را ما می‌زنیم به یک کسی، اثر ندارد؛ او می‌زند، اثر دارد. مشکلی را ما می‌خواهیم حل بشود، نمی‌توانیم؛ خدا به او این برکت را می‌دهد که بتواند خیلی مشکلات را حل بکند. حرفش، فعلش، کارش، رفتارش، عقلش؛ همه‌اش برکت می‌گیرد از آن منبع نور و عظمت. وقتی ما می‌گوییم ایمان آدم باید به خدا بیشتر بشود، فایده‌ی ایمانِ بیشتر به خدا این تقرّب معنوی است؛ این تقرّب معنوی به خدا یعنی داری به آن منبع نور و عظمت از لحاظ معنوی نزدیک‌تر می‌شوی، نورانی‌تر می‌شوی و کارت بهتر می‌شود. و اول از همه از فوایدش خودش استفاده می‌کند؛ بعدش هم بقیه‌ای که در ارتباط با او هستند بهره‌مند می‌شوند از او. این را خدا خواسته ما همه داشته باشیم، همه‌ی ما انسان‌ها.

راهش را چه قرار داده؟ همین؛ که آدم گناه نکند. واجبات و محرماتی را قرار داده، گفته این‌ها را که انجام بدهید از آن کدورت‌ها و آلودگی‌ها دور می‌شوید، به من نزدیک‌تر می‌شوید؛ به منبع نور نزدیک‌تر می‌شود آدم و حالش بهتر می‌شود، حالش بهتر می‌شود. برکتش بیشتر می‌شود؛ این آثار، آثار خیلی زیادی پیدا می‌کند. خدای متعال از این عبادات می‌خواهد ما همین‌طور ایمان‌مان و باورمان به خدا بیشتر بشود، تقرّب‌مان به خدا بیشتر بشود و نزدیک‌تر بشویم به خدای متعال.

تناسب گناه‌گریزی با اثربخشی عبادات

هر کدام از این عبادات را دو جهت در آن قرار داده؛ هم ثوابش، هم ایمان. و آن کسی که تقوا ندارد و گناه می‌کند، وقتی کار خیری انجام بدهد ثوابش را می‌برد، زحمت می‌کشد خدا ثواب به او می‌دهد؛ زحمت کشیده و بهتر از آن کسی است که آن کارهای خیر را نمی‌کند. آن کسی که اهل قرائت قرآن است، اهل دعاست، اهل مفاتیح است، اهل ذکر و یاد خداست، اهل کارهای خیر است، ثوابش را می‌بَرد؛ خب این جلوتر می‌افتد از آن کسی که این‌ها را هم انجام نمی‌دهد، این ثواب می‌بَرد.

اما اگر گناه نیاید کنارش، غیر از اینکه ثواب می‌بَرد، قرآن می‌خواند، غیر از ثوابش ایمانش هم بیشتر می‌شود به خدا؛ ذکر می‌گوید غیر از ثوابش، ایمانش هم بیشتر می‌شود؛ نماز می‌خواند غیر از ثوابش، ایمانش هم به خدا بیشتر می‌شود؛ همین‌طور این می‌رود. حالا می‌شود یک تیر و دو نشانه. آن مؤمنِ کیّس این‌جوری کیّس است؛ نمی‌آید با گناه، این زحمتی که دارد می‌کشد را خراب کند یا اثرش را کم بکند. گناه نمی‌کند که لااقل اگر قرآن می‌خواند، دعا می‌خواند، هر کار خیری می‌کند، این دو نشانه را با این یک تیر بزند؛ با این عبادتش دو نشانه را با تیر بزند، به دو چیز برسد. این کیّاست مؤمن است؛ پس مؤمن، مؤمنی که این صفت را دارد، این‌طور هست و این مراقبت را دارد، خب برگ برنده با اوست و خوش به حالش است.

«إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِی خُسْرٍ»؛ همه دارند ضرر می‌کنند، «إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ»؛ اما مؤمنینی که اهل اعمال صالحند و گناه نمی‌کنند، این‌ها نه؛ این‌ها همه‌اش دارند سود می‌برند، چند برابر سود می‌برند. لذا به نفع خودمان است؛ ما باید به انجام این مستحبات مقید باشیم، هرچه بیشتر بهتر؛ هم برای خودمان و هم برای بقیه مفید است. اما کنارش هم باید گناه نکنیم تا این اثرش و فایده‌ی معنوی‌اش بیشتر بشود ان‌شاءالله. این نفع بزرگ را از این ماه و سایر اوقاتی که فرصت خوبی فراهم می‌شود برای این کارها ببریم. ان‌شاءالله خدای متعال توفیق مرحمت بکند هرچه زودتر اهل سعادت بشویم و به حرف‌های خدا گوش بدهیم. نثار ارواح طیّبه‌ی همه‌ی حضرات معصومین (علیهم السّلام) و همه‌ی علمای ربانی و شهدای خط تشیّع و روح حضرت امام، سه صلوات بفرستید.

۱. بالاترین عمل در ماه مبارک رمضان

پیغمبر اکرم فرمودند: «یَا أَبَا الْحَسَنِ أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ فِی هَذَا الشَّهْرِ الْوَرَعُ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ»؛ بهترین اعمال در این ماه این است که یک انسان که می‌رسد به روزه‌ی این ماه و این ماه را درک می‌کند، همّت کند تمام این ماه که سپری شد، گناهی از او سر نزند؛ این بهترین کار را کرده است. کارهای دیگر هم که هست، نماز بخوانند، قرآن بخوانند؛ این‌ها را هم باید آدم استفاده بکند. از همه‌ی این خیرات آدم باید استفاده بکند. آن‌ها نفی نمی‌شود از اثر خوب و مفیدش؛ هر عبادتی و هر کار خیری اثر خودش را دارد و چیز دیگری جانشین آن نمی‌شود. دعا کردن، قرآن خواندن، ذکر گفتن، اطعام فقرا و کارهای خیر؛ هر کدام فایده‌هایی دارند که هیچ چیزی جایش را نمی‌گیرد. لذا آدم مؤمن خودش را از این‌ها محروم نمی‌کند؛ اما مهم‌تر از همه این است که گناه نکند آدم.

۲. حقیقت و برکت حذف یک وعده غذا

یکی از تفاوت‌های فاحش ماه مبارک رمضان با بقیه‌ی ماه‌ها همین است که یک وعده‌ی غذا خوردن حذف می‌شود؛ آن دو وعده که سر جای خودش هست. شامی که می‌خوردند، حالا یک مقدار زودتر می‌خورند؛ صبحانه را هم یک مقدار زودتر می‌خورند. حالا این وسط چه چیزی حذف شده است؟ ناهار؛ و چیزهایی که در بین روز می‌خوریم. این حذفِ یک وعده غذا به عنوان «قُربةً إلی الله»، این‌قدر برکت دارد و این‌قدر به حال آدم‌ها مفید است که خدای متعال لازم دیده است؛ دیده اگر این بشر را رها کند همه‌ی سال بخورد خیلی آسیب می‌بیند. خوردنِ زیاد خیلی به آدم‌ها آسیب می‌زند؛ هم آسیب جسمی و هم آسیب روحی و معنوی. یک ماه را مهمانی ترتیب داده، در این مهمانی هم اعلام کرده همه‌تان مهمان من؛ مهمانی هم شرطش این است که غذا نخورید.

۳. کاهش گناه و جرایم در ماه رمضان

در این ماه، آدم‌ها بیشتر سمتِ گوش به حرف خدا دادن می‌روند، معنویت‌شان بیشتر می‌شود، مشکلاتی که در جامعه هست کمتر می‌شود. همیشه به طور محسوس در ماه رمضان، در این ماه مبارک، مشکلات و پرونده‌های قضایی کاهش محسوس پیدا می‌کند نسبت به سایر ماه‌ها. به خاطر همین روزه، به خاطر حذف همین یک وعده؛ که آن‌هایی هم که مجرمند جرم‌شان کمتر می‌شود و آن‌هایی هم که گناهکارند گناه‌شان کمتر می‌شود. این همین را به ما می‌فهماند که این یک وعده حذف کردن چقدر فایده دارد. خدای متعال از این عبادات می‌خواهد ما همین‌طور ایمان‌مان و باورمان به خدا بیشتر بشود، تقرّب‌مان به خدا بیشتر بشود و نزدیک‌تر بشویم به خدای متعال. ما باید به انجام این مستحبات مقید باشیم، اما کنارش هم باید گناه نکنیم.

۴. فرصت طلایی جبران و اصلاح اخلاق

یک ماه می‌آید و سپری می‌شود و آدم خدای نکرده اگر ماه‌های قبلی در زمینه‌هایی ضعف داشته که باعث می‌شده خودش گرفتار بشود و بقیه را هم گرفتار بکند، آن زمینه‌ها را از بین ببرد؛ آن کارها را اصلاح بکند. اخلاقش خراب بوده، اخلاقش را درست بکند؛ نسبت به گناهان، نسبت به زبانش مراقبت نداشته، این یک ماه را تمرین بکند گناه نکند؛ این بهترین کار را انجام داده است. حالا ولو موفق نشود هیچ‌کدام از آن کارهای دیگر را انجام بدهد؛ از فواید آن‌ها خیلی بهره‌ای نبرده، ولی از یک چیز خیلی بهتری استفاده کرده است؛ یک سدی را گیر آورده که همه‌چیز تویش هست و از همه مهم‌تر است. چرا؟ چون این اعمال خیر را خدا فقط نگذاشته که آدم انجام بدهد و ثواب ببرد؛ خدا گذاشته که ایمانش بیشتر بشود.

۵. تقرب معنوی؛ نزدیک شدن به منبع نور

هرچه ایمان آدم به خدا بیشتر بشود، تقرّب معنوی پیدا می‌کند به خدا؛ قرب معنوی، نه جسمی و مادی. خدا جسم نیست، جا و مکان ندارد که ما به او نزدیک بشویم یا دور بشویم؛ اما نسبت به خدای متعال می‌شود تقرّب معنوی پیدا کرد. یعنی چه؟ یعنی خدای متعال به عنوان منبع همه‌ی صفات خیر و خوب است که هیچ صفت بد و شرّی و نقطه‌ی تاریک و سیاهی در وجود مقدسّش راه ندارد. حالا هر کسی هرچه به این منبع نور و عظمت نزدیک‌تر بشود، خب وجودش نورانی‌تر می‌شود. از آن نقطه‌های سیاه و کدر و خراب، در وجودش کم‌کم پاک می‌شود و از بین می‌رود و نورانی می‌شود. اخلاقش، رفتارش، اعمالش، گفتارش؛ خدا برکت می‌دهد، نورانیّت می‌دهد و از لحاظ معنوی نزدیک‌تر می‌شوی.

۶. برکتِ انسانِ مأنوس با خدا

وقتی ما می‌گوییم ایمان آدم باید به خدا بیشتر بشود، فایده‌ی ایمانِ بیشتر به خدا این تقرّب معنوی است؛ این تقرّب معنوی به خدا یعنی داری به آن منبع نور و عظمت از لحاظ معنوی نزدیک‌تر می‌شوی، نورانی‌تر می‌شوی و کارت بهتر می‌شود. و اول از همه از فوایدش خودش استفاده می‌کند؛ بعدش هم بقیه‌ای که در ارتباط با او هستند بهره‌مند می‌شوند از او. این را خدا خواسته ما همه داشته باشیم، همه‌ی ما انسان‌ها. راهش را چه قرار داده؟ همین؛ که آدم گناه نکند. واجبات و محرماتی را قرار داده، گفته این‌ها را که انجام بدهید از آن کدورت‌ها و آلودگی‌ها دور می‌شوی، به من نزدیک‌تر می‌شوی؛ به منبع نور نزدیک‌تر می‌شود آدم و حالش بهتر می‌شود. برکتش بیشتر می‌شود و آثار خیلی زیادی پیدا می‌کند.

۷. یک تیر و دو نشان در بندگی

اگر گناه نیاید کنارش، غیر از اینکه ثواب می‌بَرد، قرآن می‌خواند، غیر از ثوابش ایمانش هم بیشتر می‌شود به خدا؛ ذکر می‌گوید غیر از ثوابش، ایمانش هم بیشتر می‌شود؛ نماز می‌خواند غیر از ثوابش، ایمانش هم به خدا بیشتر می‌شود؛ همین‌طور این می‌رود. حالا می‌شود یک تیر و دو نشانه. آن مؤمنِ کیّس این‌جوری کیّس است؛ نمی‌آید با گناه، این زحمتی که دارد می‌کشد را خراب کند یا اثرش را کم بکند. گناه نمی‌کند که لااقل اگر قرآن می‌خواند، دعا می‌خواند، هر کار خیری می‌کند، این دو نشانه را با این یک تیر بزند؛ با این عبادتش دو نشانه را با تیر بزند، به دو چیز برسد. این کیّاست مؤمن است؛ پس مؤمن این مراقبت را دارد، خب برگ برنده با اوست.

۸. تجارت پر سود با ترک گناه

«إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِی خُسْرٍ»؛ همه دارند ضرر می‌کنند، «إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ»؛ اما مؤمنینی که اهل اعمال صالحند و گناه نمی‌کنند، این‌ها نه؛ این‌ها همه‌اش دارند سود می‌برند، چند برابر سود می‌برند. لذا به نفع خودمان است؛ ما باید به انجام این مستحبات مقید باشیم، هرچه بیشتر بهتر؛ هم برای خودمان و هم برای بقیه مفید است. اما کنارش هم باید گناه نکنیم تا این اثرش و فایده‌ی معنوی‌اش بیشتر بشود ان‌شاءالله. این نفع بزرگ را از این ماه و سایر اوقاتی که فرصت خوبی فراهم می‌شود برای این کارها ببریم. ان‌شاءالله خدای متعال توفیق مرحمت بکند هرچه زودتر اهل سعادت بشویم و به حرف‌های خدا گوش بدهیم.

فهرست مطالب خلاصه‌شده و ساختاریافته‌ی این سخنرانی، متناسب با متن اصلی و آماده برای استفاده در طراحی گرافیک و شبکه‌های اجتماعی به شرح زیر است:

1️⃣ فضایل و جایگاه خاص ماه مبارک رمضان

◽️ عظمت و شرافت انتساب ماه رمضان به نام مقدس خدا («شهر الله»)

◽️ نزول هم‌زمان برکت، رحمت و مغفرت الهی بر بندگان

2️⃣ حکمت‌های تربیتی، جسمی و روحی روزه

◽️ برکات مادی و معنوی حذف وعده‌ی غذایی ناهار («قربةً إلی الله»)

◽️ آثار سوء پرخوری بر سلامت جسمی و ابعاد روحی انسان

3️⃣ آثار اجتماعی و معنوی ماه رمضان در جامعه

◽️ گرایش عمومی جامعه به معنویت و طاعت الهی

◽️ کاهش محسوس جرایم و پرونده‌های قضایی در کشور

4️⃣ برترین اعمال ماه رمضان در کلام پیامبر (ص)

◽️ گناه‌گریزی و دوری از محرمات الهی («الورع عن محارم الله»)

◽️ تقدمِ ترک گناه بر تمامی عبادات، نمازها و تلاوت قرآن

5️⃣ فرصت بی‌نظیر اصلاح اخلاق و جبران گذشته

◽️ از بین بردن زمینه‌های ضعف و اصلاح بداخلاقی‌ها

◽️ تمرین یک‌ماهه‌ی مراقبت از زبان و گناه‌نکردن

6️⃣ حقیقت تقرب معنوی و نورانیت وجودی

◽️ افزایش تصدیق و باور قلبی به خدای متعال

◽️ پاک‌شدن از تیرگی‌ها با تقرب به منبع مطلقِ نور و عظمت

7️⃣ سیاست و زیرکی مؤمن در بندگی («کیّاست مؤمن»)

◽️ کسب هم‌زمانِ ثواب و تقویت ایمان (راهبردِ «یک تیر و دو نشان»)

◽️ محافظت از دستاوردهای عبادی با سدِ محکمِ ترک گناه